To Σινέ Αθηναία συνεχίζει από Πέμπτη 3/10  το ψυχολογικό θρίλερ “Το τελευταίο μάθημα”.

ΣΥΝΟΨΗ

 

Σε ένα φημισμένο σχολείο για ιδιοφυή παιδιά, ο μέχρι τώρα δάσκαλός τηςς αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια τηςς. Ο Πιέρ αναλαμβάνει τη θέση της δασκάλου και γρήγορα διακρίνει μια διάχυτη βία και εχθρότητα σε μία από τις τάξεις. Η παγερή υπεροψία και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι μαθητές τόσο εκείνον όσο και τον υπόλοιπο κόσμο, της προκαλούν τρόμο και εμμονικές σκέψεις. Αδυνατώντας να κατανοήσει την επιθετική συμπεριφορά τηςς, επιχειρεί να εξιχνιάσει το μυστικό τηςς.

Αποπνικτική παράνοια και εφηβικός μηδενισμός σε ένα αλά Τζον Κάρπεντερ θρίλερ με πολλές ψυχαναλυτικές προεκτάσεις που καθιστούν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και νοσηρού οικοδομήματος.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

 

 

Όταν πρωτοδιάβασα το μυθιστόρημα (πρόκειται για το ομώνυμο βιβλίο της Κριστόφ Ντηςφοσέ που κυκλοφόρησε το 2002), δέκα χρόνια πριν, ενθουσιάστηκα τόσο πολύ με την υπόθεση που αναζήτησα και αγόρασα τα δικαιώματα για την κινηματογραφική της μεταφορά δίχως να έχω καν παραγωγό ή προοπτική χρηματοδότησης. Τελικά ήταν υπερφιλόδοξο να  αποτελέσει αυτό το βιβλίο την πρώτη μου ταινία, αλλά η παραγωγός της ταινίας μου «Faultless» όταν της αφηγήθηκα την υπόθεση, ενθουσιάστηκε και με παρακίνησε να το ξεκινήσω. Έτσι, δέκα χρόνια μετά και χωρίς να ξαναδιαβάσω το μυθιστόρημα, έγραψα το σενάριο με βάση όσα θυμόμουν και τα οποία προφανώς ήταν και τα σημεία εκείνα που είχαν χαραχθεί στη μνήμη μου.

Το γράψιμο ξεκίνησε το 2016 σε μια Γαλλία εντελώς αλλαγμένη και σίγουρα πολύ πιο βίαιη από εκείνη της 2002 που κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα. Επομένως και οι αγωνίες των παιδιών για το μέλλον είναι λογικό να είναι διαφορετικές. Σε μια εποχή που η τρομοκρατία, οι δολοφονίες μαθητών σε σχολεία και η περιβαλλοντική κρίση είναι καθημερινά φαινόμενα, τα παιδιά είναι λογικό να είναι πολύ πιο προβληματισμένα, σε βαθμό που, όπως συνειδητοποιήσαμε όταν κάναμε κάστινγκ να βρούμε τα παιδιά της ταινίας, να σκέφτονται ακόμα και το τέλος της κόσμου.

Χαρισματικά παιδιά που έχουν τις κεραίες τηςς τεντωμένες και συλλαμβάνουν τα δυσοίωνα σημεία των καιρών και ενήλικες που, μολονότι κάποτε ήταν και εκείνοι παιδιά, έχουν χάσει την ικανότητά τηςς να συλλαμβάνουν το όλον και εμμένουν στα μικρά της καθημερινότητας. Απαιτείται ένα τρομακτικό γεγονός, μια καταστροφή, για να μπορέσουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι να αφουγκραστούμε επί της ουσίας τι συμβαίνει γύρω μας και, ακόμα και αν δεν έχουμε απόλυτα ταυτόσημο τρόπο σύλληψης και αντίδρασης στα γεγονότα, να αποφασίσουμε να συνασπιστούμε απέναντι σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς. Για μένα η ταινία είναι βαθιά πολιτική και εύχομαι το τέλος να γεννήσει προβληματισμό αναφορικά με την προοπτική αντιμετώπισης μιας καταστροφής.

Σεμπαστιέν Μαρνιέ

ΜΕΡΑ: 3/10

ΩΡΑ: 22:15


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *